همه مان میمیریم. امروز رفتند دیدن یکی از دوستان بابا. توی مالزی بوده با دوستانش. مشغول تفریح. ناغافل بدحال شده. ناغافل! بعد فهمیده اند که بدحالیش ریشه دار تر از این حرف ها ست. از کدام حرف ها؟ از "بدحالی" صرف. سرطان پیشرفته  دارد. یک دفعه فهمیدند. ناغافل. همه تنش را گرفته. حتی مغزش را. حتی بند انگشت هایش را. پاهایش را. دست هایش را.همه جا را. بیهوش و بی حواس شده.ناغافل دارد میمیرد... همه مان میمیریم. من هم میمیرم. این نفس ها که میکشم در واقع پلکانی هستند به سمت دری که باز میشود به خانه مرگ. مادر میگفت دکتر ها گفته اند خانواده اش ببرندش خانه. شاید محیط خانه به هوشش بیاورد دوباره. گفته اند برایش پرستار بگیرند. شبی یک میلیون تومن.یا اینکه بگذارند توی بیمارستان بستری بماند. شبی سه میلیون تومن.. بشقاب خشک شده را میگذارم توی کمد ظرف ها و تکرار میکنم "سه میلیون تومن..." و ناغافل یادم به واژه "شهادت" می افتد.. همه مان میمیریم. من هم میمیرم. و جالب است که معلوم نیست کی. معلوم نیست چقدر دیگر فرصت دارم.توی یوتیوب "در دنیای تو ساعت چند است " تماشا میکنم. با فیلتر شکن. قاچاقی. غیر قانونی. همه عم

زنده رودم، چه بیقرارانه دلم میخواهد تپش های قلبم را نثار کنم. مهر بورزم. بی تکلف. بی چشمداشت هیچگونه پاسخی. بی ذره ای رنجش از دریافت نکردن هیچ چیزی در ازای مهرم. و تنها چون این همان چیزی است که تمام وجود من فریاد میکند  و میخواهد.  چه بیقرارم برای دنیاهای بزرگتر. مثل کودک نوپایی که هنوز راه رفتن نمیداند، اما پا بر زمین میکوبد و میخواهد برخیزد. و وقتی برخاست، هنوز راه رفتن نمیداند، اما دست میگیرد به هرچیز و هرکس تا فقط چند گام به جلو بردارد. و بعدها که دستش را رها میکنند، هنوز راه رفتن نمیداند اما تاتی تاتی میکند. و پس میزند هر دستی را که بخواهد نگهش دارد. و می افتد. و بلند میشود. و دوباره...و همه اینها بخاطر شوق بی حدی است که به راه رفتن دارد. من شوق قلبم را حس میکنم. من صدای تاتی تاتی های قلبم را دارم میشنوم. اما هیچ گوشی نیست که ذره ای از این احساس را بتوانم با او شریک بشوم. از گذشته ها دلزده ام. فضاهای قدیمی دیگر برایم بس نیستند. مثل یک غزال تیزپا شده قلبم. جست و خیزهایش در قفس سینه را حس میکنم. مجال ندارم...عرصه ای نیست...قلب من به اندازه همه آدمهای دنیا جا دارد. اما اینج